मुखपृष्ट |  आमच्याविषयी | स्फुर्तीस्थान |  कार्यक्रम |  उपक्रमसभासद देणगी चॆत्रावली मंडळसाहित्य |  छायाचित्र |  संपर्क
 
आमच्याविषयी
इतिहास
घटना व नियम
विश्वस्त मंडळ
कार्यकारीणी
द.ताम्हणे सभागृह
कशी द्याल जाहिरात
वार्षिक अहवाल
 
 
 
दत्ताजी ताम्हणे सभागृह
 
चां. का. प्रभु समाजोन्नती मंडळ, मुलुंडच्या स्थापनेपासून ते आजपर्यंत अनेक वर्षे आम्ही आमची स्वतची वास्तु असावी असा ध्यास धरुन आहोत. इतकेच नव्हे तर प्रयत्न करुनही ही स्वप्नपूर्ती आमच्याकडून होत नाही ह्याची खंतही वाटते. मंडळाचे कामकाज, सभा, बैठकी मा. नाथ ताम्हणे यांच्या पूर्वा बंगल्यात व्हायच्या. मंडळाच्या कामकाजाचे कपाट अनेक वर्षे डॉ. उल्हास प्रधान यांच्या निवासस्थानी ठेवलेले असायचे. आपल्या स्वतच्या मालकीची एक छोटी का होईना वास्तु असावी ही चणचण अनेकवेळा आम्हाला भासत होती. पण त्याची पूर्ती होत नव्हती. 2008 साली श्रावणातल्या पिठोरी अमावस्येला श्री. प्रकाश गंगाधरे यांनी कार्यसम्राट आमदार श्री. तारासिंगजी यांची भेट मा. दत्ताजी ताम्हणे यांच्याशी घडवून आणली. चर्चेत वास्तूचे नाव ``श्री. दत्ताजी ताम्हणे’ ह्या नावाने व्हावे ह्या अटीवर आमदार तारासिंग यांनी शेवटी 400 स्क्वे.फूटची जागा चां. का. प्रभू समाजोन्नती मंडळ, मुलुंड यांना स्वखुशीने अर्पण केली.
   
 

20 सप्टेंबर 2008 रोजी 100 ज्ञाती बंधु भगिनींच्या उपस्थितीत विश्वस्त डॉ. उल्हास प्रधान व सौ. गीता उल्हास प्रधान यांच्या हस्ते नवरात्रीच्या पहिल्या दिवशी दिलेल्या जागेवर गणेशपूजन झाले.

5 ऑक्टोबर 2008 रोजी सायंकाळी 5 वाजता श्री. दत्ताजी ताम्हणे सभागृह असे नामकरण करुन एक सुंदर शिलालेख बसविण्यात आला. प्रमुख पाहुणे म्हणून निवृत्त न्यायाधीश व माजी लोकपाल श्री. विजय टिपणीस यांच्या हस्ते ह्या भव्य सोहळ्याचे उद्घाटन झाले. मा.दत्ताजी ताम्हणे यांच्या उपस्थितीत आमदार तारासिंग ज्ञातीतील अनेक मान्यवर, नगरसेवक, सामाजिक संस्था हे सर्व ह्या सोहळ्यात सहभागी झाले होते. स्वतची एक वास्तू मंडळाला मिळाली. ह्या स्वप्नपूर्तीत जमलेल्या ज्ञातीबांधवांच्या चेहऱयावर एक अनोखा आनंद विराजला होता. सभासदांची उठबस होण्यासाठी, सभा घेण्यासाठी, मंडळाचे सामान ठेवण्यासाठी एक जागा उपलब्ध झाली होती.

तरी... एक प्रश्न रेंगाळत होता. ही जागा जरी आम्हांला दिली गेली होती तिचे हक्क मात्र आमच्याकडे नव्हते आणि म्हणूनच ही जागा आमच्या स्वतच्या मालकीची नाही असे वारंवार वाटत होते. नवीन राबविले जाणारे उपक्रम त्या जागेत अपूरे पडू लागले. कार्यालय म्हणून त्याची निवड जरी योग्य असली आणि तात्पुरती का होईना जागेची सोय झाली असे भासत असले तरी स्वहक्काची एक वास्तू असावी ही तळमळ मात्र स्वस्थ बसू देईना. म्हणून मुलुंड मधल्या आमच्या ज्ञातीबांधवांना आम्हांला सारखे आवाहन करावे लागले. आजमितीस जागेचे वाढते भाव पहाता आमच्या गंगाजळीत सतत पैशाचा ओघ वहावा ही अभिलाषा उत्पन्न झाली. तसे प्रयत्न सुध्दा सुरु झाले. सरकारतर्फे काही मदत मिळते का म्हणून कागदोपत्री संधान साधले गेले. स्वतच्या वास्तुसंबंधी ध्येयपूर्तीचा ध्यास ठेवून कार्य करणे हाच एक उद्देश्य आज मनात साठवला आहे व त्या दिशेनेच आमची पावले पडत आहेत हे निश्चित.

 
सभागृहाच्या परिसरात
 
दत्ताजी ताम्हणे सभागृहाच्या परिसराच्या बाहेर गेले अनेक वर्ष एकच झोपडी होती व ती आमच्या हद्दीत नसल्यामुळे आम्हांला त्याचे सोयरसुतकही जाणवत नव्हते. पण अकस्मात एके दिवशी आमच्याच परिसरात एका रात्री एक झोपडी बांधली गेली. हे आमच्या लगेच निदर्शनास आल्यामुळे पुढील कामाला वेग आला. प्रथम आम्ही झोपडीधारकाला विनंती केली पण त्यानी अनेक थोरामोठ्यांची नावे घेऊन उडवाउडवीची उत्तरे दिली. शेवटी ही गोष्ट आम्ही तारासिंगांच्या निदर्शनास आणून दिली व त्याप्रमाणे टी-वॉर्ड, पोलीस स्टेशन, मामलेदार कचेरी (तहसीलदार) ह्यांना त्यासंबंधी पत्र पाठविले. चौकशीअंती त्यांनी त्यांच्यावर बंधने आणली व झोपडीचे काम थांबविले. ह्यावर इलाज म्हणून आम्ही आमच्या परिसरातील सर्व संस्थांची एक सामुदायिक सभा ठरविली. पण दुर्दैवाने त्यातील एकच संस्था आम्हांला जॉईन झाली. प्रत्येकाने थोडे थोडे पैसे काढून चारी बाजूला भिंत बांधावी जेणेकरुन झोपडीवर आळा बसेल. त्याप्रमाणे रु. 50,000/- चा पहिला हप्ता सरदार तारासिंगांच्या सल्ल्यानुसार त्यांच्याच कॉन्ट्रक्टरला (विनायकला) दिला. काम जोरात चालू झाले. पण इतक्यात दुसऱया संस्थेकडून पैशाची मदत न मिळाल्याने सहाजिक काम थांबले. दरम्यान परिसराच्या बाहेर पाच झोपड्या अस्तित्वात आल्या. गेले दोन वर्षे आम्ही पाणी व टॉयलेटसाठीही प्रयत्न करीत आहोत. उघड्या नाल्याचा आधार घेऊन अनेक पादचारी, बस ड्रायव्हर तेथे उघड्यावर मुत्रविसर्जन करतात. म्हणून ही जागा बंदीस्त व्हावी, पाण्याची सोय व्हावी, आमच्या भगीनींना टॉयलेटची सुविधा मिळावी म्हणून आम्ही अविरत झटत आहोत. पण यश येत नाही. ही खंत बोलावी म्हणून हा सारा खटाटोप. वरील गोष्टीची पूर्तता झाल्यास अनेक छोटेमोठे उपक्रम तेथे राबविता येतील, हा दृष्टीकोन मनात ठेवूनच हे सारे प्रयत्न मंडळ करीत आहे. आजुबाजूच्या नवीन आलेल्या संस्थांनी मागून येऊन त्यांचा परिसर सुशोभित केला मग आमचेच काम कां रखडले? हा प्रश्न मनाला सारखा भेडसावतो. म्हणूनच हे सारे लिहावेसे वाटते. असो, प्रयत्न तर करीतच रहाणार यात शंका नाही. पाहू या कधी पूर्तता होते व यश मिळते.